Dagje Drenthe

Zondag 6 maart

Het was schitterend weer, blauwe lucht met een lentezon, wat wil je nog meer, als je een dagje uit wil.

We hadden ons opgegeven voor de beardiewandeling in Gasselte (Drenthe) deze keer zouden er ook bobtails met hun baasjes meelopen. Beide rassen zijn vriendelijk, beminnelijk, vol humor en echte vrienden, zeker voor wie van een volle haarpracht en het vrolijke temperament houdt.
We genoten al tijdens de rit (circa 90 km) naar Gasselte, waar we rond half elf arriveerden.We werden al luidruchtig verwelkomd op de parkeerplaats in het bos, na de wandelschoenen aangetrokken te hebben lieten we onze beardies kennis maken met hun vrienden, Polleke was zoals altijd meteen goede maatjes met zijn vriendjes en verkende samen de nabije omgeving. Voor Charley (8 mnd oud) was het de eerste keer, deze tsunami van beardies en bobtails heeft hij goed doorstaan, in het begin wat terughoudend maar niet lang daarna liep hij vol vertrouwen in de voorhoede.

Voor de kleintjes in de bolderwagen en de oudjes was er een korte wandeling en voor de diehards een lange route van circa 1 1/2 uur, deze laatste route liepen wij met veel genoegen.

Na lange tijd was er weer veel te vertellen zowel de bazen als de honden onderling. Speurneuzende nieuwsgierige aagjes waren snel nabij, als er ´n hand in een jaszak gleed, want de ervaring leert, dat dit een onuitputtelijke bron is van vele lekkernijen, ook ik smelt van binnen als ik die dankbare vriendelijke snoeten zie.

De wandeling is zoals altijd een gezellig verpozen, de omgeving is wisselend net als de volgorde van de tweebenige en vierpotige lopers in de groep.

Soms wordt er gestopt, om neuzen te tellen, het kan gebeuren dat er een of twee honden de groep verlaat om een spoor te volgen of eigen route lopen, moet er niet aan denken dat er een van onze honden zoek raakt.Terloops had iemand uit de groep het er nog over, dat er laatst een hond gestolen was.Laatst in september is er in America een Bearded Collie verdwenen, dit was een therapiehond, waarmee de eigenaresse veel goed werk verrichtte na intensive training. Gelukkig zijn al onze "speurneuzen" er nog en wijzen dezelfde richting uit.

Dan komen we op een open veld, waar we ons tegoed doen aan de warme zonnestralen waar we de hele winter zo naar verlangd hebben, ook de honden zoeken contact met de warmte van moeder aarde.

Als we de parkeerplaats naderen, krijgen de honden een kluif en vers water, wij doen ons te goed aan de koffie/thee met cake.Na enige groepsfoto´s ging elk weer voldaan zijn eigen weg, het was nog vroeg in de middag.

Op google eart had ik gezien dat er vlakbij een hagelwit strand was, ´t Nije Hemelriek, we besloten om hier te gaan picknicken, het was veel mooier dan op het plaatje, we hebben hier nog ´n poosje in de zon gezeten en genoten van deze hemelse plek, waar het voor honden het hele jaar verboden terrein is, zelfs aangelijnd.

Terug in de auto keken we op de kaart en zagen dat Orvelte (een museum/monumentendorp) niet eens zover van hier vandaan was, mooie herinneringen duiken op, uit de tijd dat we hier waren met onze zonen zo´n 30 jaar geleden.Eenmaal hier aangekomen, besloten we onze honden hun rust te gunnen, (slapend) in de auto.

We maakten een kleine dorpswandeling, ik herkende de prachtige rietgedekte Saksische boerderijen en andere rustieke gebouwen, we bezochten een aantal museumwinkels waar we genoten van de vele bijzonderheden, de nostalgie van beeld en geur werd nog eens versterkt door het geluid, een lied van Ramses Shaffy, "Laat me" klonk nu nog mooier dan weleer.Je hebt wel bijna een dag nodig om alles te willen zien en te beleven , toch was het de moeite waard en bezochten ook nog Cafe Warmolts, waar we genoten van een kop (eigengemaakte) snert.

Beardiertje

Pimobendan

Vandaag zijn we met Quincy naar de dierenarts geweest, momenteel gaat het redelijk goed met hem, hij krijgt nu 2x per dag een capsule Pimobendan 5mg (voor zijn hartinsufficiëntie) wat circa een uur voor het eten wordt toegediend, wat overigens geen probleem is omdat hij hierna een beloningsbrokje krijgt.

Afwachten hoe hij hier op reageert, momenteel is hij vrij monter en geniet samen met ons.

Beardiertje

HET ZIJN DE KLEINE DINGEN DIE HET DOEN

De laatste dagen gaat het weer wat beter met onze Quins, zijn pootjes zijn genezen, hij loopt weer aardig, vanmiddag was het heerlijk zonnig weer en hebben met onze beardies een toertje gemaakt en door bos en over veldweg een wandelingtje van een half uur gemaakt, Quincy genoot volop en huppelde vrolijk, hij laat ons duidelijk weten dat hij het enorm naar zijn zin heeft, we genieten volop van alle kleine dagelijkse dingen, ook Polleke leeft met zijn maatje mee door zich wat rustiger op te stellen, wat ik weer beloon op mijn beurt.

Beardiertje

Waarom je hond naar buiten wilt!

Smulpaapjes op Polleke´s 8ste verjaardag

Vanacht droomde ik van een hondje, zijn buikje was van koek

Zijn neusje was sucade, chocolade was zijn broek

´t Hondje liep op klompjes, die waren van fondant

Versiert met M en M´etjes langs de gehele rand

Zijn kleine zwarte oogjes, waren van zoute drop

Hij had een aardig hoedje van zijn rozijnen tulband op

Droeg daarbij een aardig jasje, gemaakt van pannenkoek

Dat stond hem even netjes als zijn chocolade broek

Beardiertje

Heerderstrand

Zondag 5 april zijn we naar Nederland gereden en hebben met maar liefst 45 bearded collies en hun baasjes de Tonnenwandeling gelopen in de Zwolse bossen, het was een schitterende middag, een lust om weer met zoveel beardies en beardievrienden de zondagmiddag door te brengen in een prachtige afwisselende omgeving van bos en heide, onze Quincy, die eind mei 14 jaar hoopt te worden, heeft moeiteloos de wandeling uitgelopen met nog enkele senioren en puppen, de andere beardies hadden daar helemaal geen moeite mee, enkele namen zelfs een modderbad. Polleke was steeds in de kopgroep met zijn maatjes, er was ook een tweejarig beardiemeisje"Kellie", die hij wel heel aardig vond.

Na afloop hebben we nog heerlijk nagenoten op het zonovergoten Heerderstrand, waar we ons tegoed deden aan een hapje en tapje, terwijl veel beardies nog even een lekker bad namen in het grote heldere meer.

Tevreden reden wij en velen met ons weer huiswaarts.

Beardiertje

Mijn Mooiste!

Jachthonden Deel 3

De slipjacht is een eeuwenoude traditie met een rijk verleden, Frankrijk wordt als bakermat gezien als het gaat om de jacht achter de Pack (meute). De foxhunting is de Engelse versie en wordt al sinds het midden van de 18de eeuw in Engeland bedreven. Jacht is eigenlijk niet het juiste woord, want er wordt nergens op gejaagd en er wordt niet geschoten.

De organisatie, leden van het jachtverenigingscomite hebben herkenbare doorgangen gemaakt en worden na afloop weer gesloten, ze zorgen dat er tijdens de hele tocht een ambulance paraat staat(die gelukkig werkloos toekeek.)

De Master is verantwoordelijk dat de meute gediciplineerd is en goed jaagt.

De Huntsman is in dienst van de vereniging en verantwoordelijk voor de training en verzorging van de meute.

De Whippers-in assisteren de Huntsman bij de training en tijdens de slipjacht.

Master,Huntsman en Whippers-in vormen samen de équipage als leiding vooraan.

De Fieldman is op de jachtdag de gastheer namensde vereniging en is tijdens de slipjacht verantwoordelijk voor de gedragingen in het veld.

Bij de slipjacht wordt door de sliptrekker een Scent (spoor) getrokken van slippen die afkomstig zijn van de lappen uit het vossenhol (kennel),waar de benodigde vossenurine op is geproduceerd, door het leggen van het spoor van lussen en haken volgen de honden dit spoor.

De meute wordt op afstand gevolgd door in meestal rode jassen gestoken amazones en ruiters, de kunst is om de meute bij te houden, er is geen wedstrijdelement, wel passie en genieten door de prachtige omgeving die afwisselend is door bossen en open landschappen, waar de ruiters de hindernissen nemen die bestaan uit hekken, sloten en omgevallen bomen.

In het Osnabrückerland, 15 km hier vandaan heb ik dit schouwspel van dichtbij mogen meemaken, middels een tractor met huifkar heb ik de tijdens tocht van het begin tot het einde de slipjacht meebeleefd,na elke run stonden wij en de hoornblazers al weer gereed om het hele spektakel voorbij te zien gaan. Geweldig om de meute te horen aankomen (full cry) d.w.z met luid geblaf het spoor volgen.

Maar alles begint met een goede voorbereiding, in een spannende gezonde sfeer worden de paarden gepoetst en gezadeld door verzorgers en/of ruiters, dan gaat ieder naar de Meet (ontmoetingsplek) die gezellig druk wordt.

Als iedereen zich heeft opgesteld begint de presentatie, de opening geschied met een woord van welkom en een gezegende sportieve slipjacht, waarna de Sonneurs (jachthoornblazers) de traditionele geluiden ten gehore brengen,die ook in dito kostuum als de ruiters zijn gekleed.

Na de "Stirrup cup" (welkomstdrankje) dat men te paard geniet gaat de slipjacht van start wanneer het sein aan de meute wordt gegeven door de Master.

De slipjacht bestaat uit 3 runs van circa 6 km per run, hiertussen worden rustpauzes voor hond en paard gehouden,voor de tweebenigen is er de "sherrystop", waarbij plaatgebak wordt uitgedeeld en de nodige glaasjes worden genuttigd, na elke pauze hijsen we ons weer in de huifkar op weg naar de volgende stopplaats.

Aan het eind van de slipjacht is de Kill,d.w.z dan krijgen de honden hun beloning in de vorm van een meterhoge berg koeienpens, waarna ik schat zo´n 40 a 60 honden grommend, genietend smekten en smulden.

Intussen werd de voorbereidde houtstapel aangestoken, symbolisch voor het afscheid van de voorbije zomer, wij en de omstanders genoten van de heerlijke warmte, het was n.l al oktober en koud, terwijl we naar het vuur en de ondergaande zon keken,genoten we nog van een drankje waarvan warmte en een fijne herinnering nog voelbaar is.

Herinneringen zijn jachthoorns waarvan de klank wegsterft van de wind.

Beardiertje

Jachthonden Deel 2

Natuurlijke aanleg en training:Alle jachthonden beschikken over een hoge mate van natuurlijke aanleg, wat een resultaat is van decennialange zorgvuldige selectie door deskundige fokkers, intelligentie is toch wel de belangrijkste van alle noodzakelijke eigenschappen, alleen een goede neus is niet voldoende, hij moet hem ook kunnen gebruiken. Training voor een goede jachthond is absoluut noodzakelijk en vereist veel tijd en geduld, de methodes varieren naar gelang de hond, zijn reacties op de training en het beoogde doel. Daar er niet altijd even snel vorderingen worden gemaakt, een deskundige lukt het soms om een hond goed te trainen in 2 a 3 maanden, meestal is er wel een half jaar dagelijkse training voor nodig om een goede jachthond te krijgen.

Bij aanvang bestaat de training uit basisgehoorzaamheid. Komen op bevel en de verschillende posities bijv het commando down en natuurlijk wordt de hond geleerd hoe hij zijn neus moet gebruiken. De gevoeligheid van de reukzin verschilt bij alle dieren van soort tot soort en bij honden van ras tot ras. Na zijn trainingsperiode moet een jachthond in staat zijn om de geuren die de wind meevoert te kunnen "lezen" om vergissing te vermijden. Pointers moeten een bepaald gebied kunnen doorzoeken en bewegingsloos blijven (voor) staan en zo het wild markeren zonder het af te schrikken. Zij moet het gedode wild naar de jager apporteren,al dit wordt hen aangeleerd met zo min mogenlijk dwang.

Naast de "hondentaal" bestaat er ook het vakjargon of jagerslatijn, de eeuwenoude jagerstermen hadden een duidelijke functie, de goden zouden het niet toestaan dat dieren werden gedood als ze onverbloemd bij hun naam werden genoemd. De franse en duitse taal heeft veel invloed gehad op deze nederlandse jagers taal, in feite is jagerstaal een geheimtaal en dat is al eeuwenlang zo. Sinds het begin van de 19de eeuw is er studie naar de groene taal gedaan,zoals de jagers hun vaktaal graag noemen, het eerste omvangrijke jagerswoordenboek verscheen in 1947, samengesteld door de Rotterdamse chirurg A.G.J.Hermans, waarbij Prins Bernhard het voorwoord schreef.

De jacht is verbonden aan wettelijke regels, wat in feite er op neer komt dat men de fatsoensregels in acht neemt, betreffende het jachtveld, het schieten, de dieren en de medejagers.

Beardiertje

Jachthonden Deel 1

Of je er van nu houdt of niet, jagen is een echte sport, een passie, voor velen zelfs een kunst. Het is een sport voor hond én baas, want het vereist een uitstekende fysieke conditie om toch maar urenlang onder alle weersomstandigheden te jagen, bovendien is voor jagen een sterk karakter nodig, doorzettingsvermogen en een scherp zicht.
Een goede jachthond moet natuurlijk ook beschikken over een voortreffelijke reukzin.
De jacht is onderworpen aan zeer strenge regels. In Frankrijk begint het jachtseizoen bijv met jacht op watergevogelte in de tweede week van juli met behulp van waterhonden. In september worden de pointers ingezet. De jacht eindigt met de lopende honden en de jacht op de houtsnip eind februari.
Het jachtseizoen is wettelijk vastgesteld,en is voor diverse diersoorten verschillend, daarbuiten mag niet gejaagd worden. Daar ik 100 mtr van het bos woon, mogen ook mijn beardies in het broedseizoen hier niet los lopen in het broedseizoen, hier geld dat van 1 april tot medio juli, dit wordt dit met een vriendelijk schild aangegeven.
Voor de hond, metgezel en vriend van de jager is de jacht een soort wedstrijd, die hij niet altijd wint. Door zijn instinct, zijn bekendheid met het gebied en zijn sluwheid moet het opgejaagde dier de hond verslaan. De hond is echter in het voordeel,dankzij zijn intelligentie, zijn uitstekende reukzin, zijn uithoudingsvermogen, zijn kracht en zijn specefieke vaardigheden voor een bepaald type jacht. Jachthonden zijn gespecialiseerd in een bepaald soort wild,(watergevogelte,kleine en grote zoogdieren en vogels) of in een bepaalde manier van jagen(bijv vossenholen uitgraven).Al deze gespecialiseerde jachthonden zijn ondergebracht in meerdere groepen volgens de classificatie van de Fédération Cynologique Internationals.
De drijfjacht is een groepsgebeuren, hierbij worden dieren uit een bepaald gebied verdreven door mensen en honden die naast elkaar over een breed gebied het wild vooruitdrijft,waarbij de hond naast blijft en opgewacht wordt door de jager(s), een drijfjacht resulteerd in hogere afschotcijfers dan de individuele jachten.
De slipjacht of jagen achter de meute, is een traditie met een rijk verleden, hierbij wordt niet op dieren gejaagd maar wordt er vooraf een reukspoor getrokken, dit heb ik van dichtbij mee mogen maken hier in het prachtige Osnabrückerland zo´n 12 km van ons vandaan en is een prachtige ervaring geweest, maar ik zal dit apart toelichten in een volgend verhaal.

Beardiertje

Privetrimsalon

Polleke

Quincy

Toen we zo´n twee jaar geleden hier kwamen te wonen, wist ik meteen dat er een hondenbad moest komen,omdat we plenty ruimte hebben,werd dit tot mijn grote tevredenheid gerealiseerd.
Onze beardies zijn vandaag gebadderd en nu weer heerlijk schoon en knuffelgereed.

Beardiertje

Maart roert zijn staart!

Vandaag zijn we even brood gaan brengen bij de paarden. Natuurlijk mogen de honden los, Polleke wist wel direct wat hij wilde, lekker even op zijn rug, een zijn met moederaarde, op zich is daar niets mis mee ware het niet dat de boer van de week met de gierwagen over het land is gereden, gelukkig heeft het veel geregend de laatste dagen.

Drie dagen geleden was Pol nog heerlijk in bad geweest, kan het feest weer opnieuw beginnen.

Feest is het zeker,want we hebben een speciaal hondenbad voor onze Beardies, van stinkdier tot een schoon, knuffelgereed Pollewobke, daar doe je het toch graag voor.

Beardiertje

Speurders naar mineralen

Honden werden voor het eerst betrokken bij het speuren naar mineralen in Finland 1962. Ze werden ingezet voor het opsporen van zwavelhoudend gesteente voor exploitatiedoeleinden.

Dezelfde praktijken zijn succesvol toegepast in Zweden, de voormalige Sovjet Uni en Canada.

In andere landen worden honden ingezet voor het opsporen van nikkel en kopergroeven, ook al zijn deze ertsen moeilijker te vinden dan zwavelhoudend gesteente, dat een sterke geur afgeeft.

Speurhonden die mineralen moeten opsporen werden getraind met een speeltje, dezelfde techniek die wordt gebruikt voor honden die drugs en explosieven opsporen.

Volgens berichten uit de Oostbloklanden en de Scandinavische landen kunnen goede speurhonden delfstoffen opsporen tot wel 15 mtr onder de grond.

Als dat waar is worden er misschien binnenkort honden getraind om goud en diamanten op te sporen.

Beardiertje

De verbeelding

Verbeelding

is een

ander

universum

waar alles

mogenlijk is

Beardiertje

Truffelhonden en het Zwarte Goud

Medio september 2008 zijn we op vacantie in Monaco geweest met onze beardies. Halverwege hebben we overnacht in Selongey circa 10 min van de peage. Daar we altijd wel veel bekijks en gesprekstof hebben met onze beardies in het buitenland, kwamen we in gesprek met een Fransman uit deze streek, die benieuwd was of onze honden ook truffels kunnen vinden, daar dit DÉ truffelstreek is bij uitstek, wilde ik hier meer over weten, zodoende was dit de aanleiding om hierover iets in mijn blog te schrijven en deze kennis te delen met mijn lezers.

Het zoeken naar truffels (ondergrondse paddestoelen die zo zeldzaam zijn, dat ze ook wel het zwarte goud genoemd worden) is toevertrouwd aan de reukzin van verschillende dieren.Men gebruikte geiten, schapen, varkens en recenter honden, want die zijn ´t makkelijkst te trainen en te vervoeren. Ieder hondenras kan hiervoor worden gebruikt na een training voor professioneel truffels zoeken, (in kunstmatige truffelbedden) of voor amateur truffelzoeken (in natuurlijke bedden.)

BIJ DE TRADITIONELE METHODE wordt er speciaal voor dit doel een nest uit gekozen, al vóór de geboorte van de pups. Meteen vanaf de geboorte krijgen de pups de geur van truffels ingeprent, doordat de tepels van de moederhond met truffelolie worden ingesmeerd. Vervolgens wordt er altijd truffelolie aan hun eten toegevoegd. Op die manier leert de hond de geur van de truffels associeren met het eten en zal hij automatisch op zoek gaan naar deze geur, vooral als hij al een tijd niets te eten heeft gehad. Er moet echter niet te veel truffelolie aan het hondenvoer worden toegevoegd, want de olie is niet smakelijk voor de hond en kan zijn eetlust bederven.

BIJ DE TRAKTATIEMETHODE wordt de geur van de truffel in verband gebracht met de geur van iets lekkers (kaas). Geleidelijk aan wordt alleen de truffel verstopt en krijgt de hond zijn traktatie pas nadat hij de truffel heeft ontdekt als beloning.

BIJ DE SPELMETHODE die vooral geschikt is voor pups en jonge honden, wordt van de training een spel gemaakt. Men verstopt een truffel in een sok of plastic buis en laat de hond hiermee spelen. Wanneer hij genoeg aan het spelletje is gehecht wordt het verstopt en moet de hond het zoeken. Als hij het vindt heeft hij dus zijn favoritespeeltje weer terug, doordat hij op zoek gaat naar de truffelgeur. Geleidelijk aan verstopt men alleen nog maar de truffel en krijgt de hond zijn speeltje pas nadat hij de truffels heeft ondekt als beloning.

ZOEKEN IN NATUURLIJKE EN KUNSTMATIGE TRUFFELBEDDEN In het begin houdt de baas zijn hond aan de lijn op plekken waarvan bekend is, dat ze rijk zijn aan truffels. De hond leert deze plekken al snel zelf vinden, eerst aan de lijn, daarna los.

Beardiertje

De proef op de som!

De broemde franse hondenkenner Alain Dupont bedacht een relatief simpele methode om honden te leren tellen.

Allereerst moet je je hond leren blaffen op commando,wat voor anderen een onopvallend gebarencommando is,maar wat de hond wél als commando herkent.

Wanneer je hond eten of iets lekkers krijgt,hef je je hand op en beveelt hem te blaffen,(door "luid" te zeggen,) als hij blaft,beloon je hem,laat dan je hand weer zakken met de handpalm richting hond,op hetzelfde moment geef je commando zwijg.

Daarna kun je hem al snel laten blaffen als je je arm optilt om bijv je kraag recht te trekken o.i.d en te laten stoppen door de arm te laten zakken.

Nu kun je de proef op de som nemen,vraag aan je bezoek om een simpel rekensommetje,optel of aftreksom.

Stel de vraag en til ongemerkt je arm wat op,waardoor hij gaat blaffen,als hij net zo vaak geblaft heeft als de uitkomst van de som,doe je arm omlaag om het blaffen te laten stoppen.

Nu alleen nog belonen.Door de assosiatie van de hond en het geduld en de nauwkeurigheid van de trainer leid dit tot succes, let wel,deze truc slaagt alleen als de trainer kan tellen.

Beardiertje

Honden in het Circus

Wie kent niet het prachtige verhaal:"Alleen op de wereld." ,waarin de achtjarige vondeling Remi werd verkocht door zijn stiefvader aan de straatmuzikant Vitalis. De avonturen die ze beleefden met ´t aapje Meneer Joly Coeur en de drie honden Signor Capi,Signor Zerbino en Signora Dolce.De auteur Hector Malot die dit boek Sans Famille (oorspronkelijke titel) in 1878 uitbracht moet zeker geinspireerd zijn geweest door wat er op straat afspeelde in die tijd. Vroeger in de 19de eeuw traden vooral reizende acrobaten en straatmuzikanten op in de grote steden waarbij hun (bastaard) honden in mensenkleding gehuld op hun achterpoten liepen.
Al sinds 1850 traden er al "wijze" honden op zoals de poedel Munito,die antwoord gaf op vragen d.m.v kaarten met letters te kiezen. In 1896 trad de koordansende poedel voor het eerst op in de Olympia te Parijs gepresenteerd door Miss Dore. Elke trainer had zo zijn eigen favorietehond,er werden vele rassen gebruikt van groot tot klein. Onder de honden waren er o.a de komieken, de jocky´s, hondenvoetbal en de trapeze waren zeer geliefd. De "wijze" honden met hun wiskundeknobbel waren ook populair die natuurlijk niets meer of minder waren dan slimme trucjes.De barbaarse methode werd toegepast, dwang, geweld en uithongering moesten het gewenste gedrag opleveren, men had nog geen kennis van psychologie en gedrag van de hond, door angst werd het kunstje geleverd. In 1929 werd te Londen de Jackhondenclub opgericht, die deze praktijken bestrijdde,hun doel was alle voorstellingenen, shows met dieren, honden in het bijzonder af te schaffen.Dit was een ommekeer. De dresseurs zagen in dat ze met belonen en door een goede band van vertrouwen op te bouwen meer, beter en sneller resultaat boekten met het geen zij voor ogen hadden.Ook reageerden de honden op het publiek en hingen al snel de komiek uit, applaus werd ook een vorm van beloning.Een hond leert pas goed wanneer hij er zin en de leeftijd er voor heeft, de wil to please, graag iets voor zijn baas doen,door samen een team te zijn.Tegenwoordig zijn er bijna geen circussen meer waarbij de hond nog een nummer moet opvoeren.Vandaag de dag zijn wij het die samen met onze hond in onze vrije tijd talloze kunstjes vertonen d.m.v diverse hondensporten samen te bezigen, fietsen, apporteren, doggydance, flyeball, behendigheid etc. etc.Maar bij ons blijft de bal toch altijd favoriet.

Beardiertje

Kien!

Al gehoord van die twee vlooien die de Lotto gewonnen hadden?

Ze kochten een hond in Spanje.

Beardiertje

De duur van het leven

Toen Onze Lieve Heer de wereld had geschapen en aan alle schepselen de tijd van leven wilde toebedelen, kwam de ezel ook en hij vroeg: "Heer hoe lang moet ik leven?" "Dertig jaren",antwoordde God: "Vind je dat goed?" "Ach Heer; zei de ezel,"Dat is zo lang. Denk nu eens aan mijn moeitevol bestaan;van de morgen tot de nacht zware lasten dragen, korenzak naar de molen slepen opdat anderen daar brood van krijgen, door niets wordt ik aangemoedigd dan door slagen en door schoppen en dat is mijn enige opfrissing! Ontlast me van een deel van die lange levenstijd." God had medelijden en schonk hem 18 jaar.De ezel ging getroost weg en toen kwam de hond.

"Hoe lang wou jij leven?" vroeg God hem, de ezel vind 30 jaar te veel, maar jij zult er wel tevreden mee zijn." "Here," sprak de hond, "Is het uw wil? Denk toch eens hoe ik draven moet, dat houden mijn poten niet zo lang uit, en als ik dan geen stem meer heb om te blaffen en geen tanden meer heb om te bijten, wat blijft er dan nog anders voor mij over, dan van de ene hoek naar de andere te lopen en te knorren." God zag dat hij gelijk had en schonk hem 12 jaar. toen kwam de aap.

"Jij wilt zeker 30 jaar hebben?",sprak de Heer tegen hem. "Jij hoeft niet te werken als een ezel en de hond en je bent altijd in je knollentuin." "Och Here", antwoordde hij;"Dat lijkt nu wel zo, maar zo is het niet.Als het gerstebrei regent dan heb ik geen lepel.Ik moet altijd maar grappen maken,rare gezichten trekken om de mensen aan ´t lachen te maken en als ze me dan nog een appel geven en ik bijt erin dan is hij zuur. Hoevaak is er droefheid achter de grap,dat houd ik geen 30 jaar uit. God was genadig en schonk hem 10 jaar.

Eindelijk verscheen de mens, hij was vrolijk, gezond en fris en hij bad God zijn levenstijd te bepalen. "Dertig jaar kunje krijgen," zei de Heer;"Is dat goed?" "Wat een korte tijd!"riep de mens;"Als ik mijn huis heb gebouwd en het vuur brandt in mijn eigen haard en als ik dan bomen heb gepland, die bloeien en vruchten dragen, en als ik dan van mijn leven denk te kunnen genieten, dan moet ik dood gaan.Ó Heer, verleng mijn tijd."

"Ik zal er je er de achttien jaar van de ezel bij doen, zei God. "Dat is niet genoeg,"antwoordde de mens. "Dan kun je ook nog de twaalf jaren van de hond krijgen." "Nog altijd te weinig." "Wel," sprak God,"Dan zal ik je er nog tien jaar van de aap bij doen, meer krijg je ook niet."

De mens ging weg maar tevreden was hij niet. Dus leeft de mens 70 jaar.

-De eerste dertig jaar zijn de menselijke jaren, die gaan snel voorbij. Dan is hij gezond, vrolijl, werkt met plezier en verheugd zich over zijn bestaan.

-Maar dan komen de achttien jaar van de ezel, dan wordt hem de ene last na de andere opgelegd, hij moet het koren dragen dat anderen tot voedsel strekt en slaag en schoppen zijn het loon van zij dienstbaarheid.

-Dan komen de twaalf jaren van de hond, dan ligt hij in de hoek en gromt en heeft geen tanden meer om in te bijten.

-En als die jaren voorbij zijn, dan vormen de tien jaar van de aap als slot. Dan is de mens een zwakhoofd en een dwaas, dan doet hij domme dingen en wordt voor de kinderen tot spot.

Gebr.Grimm

De wolf en de mens

De vos vertelde eens aan de wolf, hoe sterk de mens wel was, geen dier kon hem weerstaan en men moest een list gebruiken om zich tegenover hem staande te houden. Toen antwoordde de wolf: "Als ik maar eens een mens te zien kreeg, ik zou op hem afstormen." "Daar kan ik je wel aan helpen ," zei de vos. "Kom morgenvroeg maar eens bij me, dan zal ik je er één laten zien." De wolf kwam al heel vroeg bij hem en de vos bracht hem naar buiten op de weg die de jager elke dag ging.

Eerst kwam er een oude afgedankte soldaat. "Is dat nu een mens?" vroeg de wolf. "Nee," zei de vos;"Dat is er één geweest. Daarna kwam er een jongetje dat naar school moest. "Is dat nu een mens," vroeg de wolf."Nee," zei de vos, dat moet er nog één worden.

Eindelijk kwam de jager met een dubbelloopsjachtgeweer op zijn rug en een jachtmes aan zijn zijde en de vos zei tegen de wolf: "Zie je, dat is nu een mens, daar wou je nu op afstormen, maar laat mij eerst even naar mijn hol."

De wolf stormde nu inderdaad op de mens los, maar de jager keek hem aan en zei: "Jammer dat ik geen kogel in m´n geweer heb, legde aan en schoot de wolf het schroot in de snoet.De wolf trok een lelijk gezicht, maar hij liet zich niet afschrikken en ging voorwaarts toen gaf de jager hem een tweede laag. De wolf verbeet zijn pijn en sprong de jager te lijf, daar trok hij zijn "hartendoder" en gaf hem links en rechts ´n paar steken, zodat hij badend in ´t bloed al huilend bij de vos terug kwam.

"Nu Broeder Wolf," zei de vos "En hoe heb je ´t klaar gespeeld met de mens?" "Och", zei de wolf, "Zo had ik me de kracht van de mens niet voorgesteld. Eerst nam hij een stok van zijn schouder, daar blies hij in en toen vloog me iets in ´t gezicht, wat me verschrikkelijk kietelde, daarna blies hij nog eens in die stok, toen vloog er wat in mijn neus als bliksem en hagelstenen, maar toen hij vlak bij me was, trok hij een rib uit zijn lijf, daarmee heeft hij me zo geslagen, dat ik bijna dood was gebleven.

"Zie je," zei de vos, "Wat een opschepper jij bent, je gooit je bijl zo ver weg,dat je hem niet meer terug kunt halen."

Gebr.Grimm